Koninginnedag. Een feestdag; met een vervelend, maar toch wel erg komisch slot.

Kom dacht ik, wel beetje koud, maar misschien toch leuke dag om te gaan fotograferen in de stad. Beetje sfeer opsnuiven en misschien zijn er hier en daar wat leuke foto’s te maken.

Op dat moment was er in de stad een rommelmarkt, een optreden van een aantal drumbands en er is elk jaar de “Danceparade”. Een gratis toegankelijk dancefeest waar duizenden op af komen. Na wat rondgelopen te hebben in de stad ging ik ook even naar het terrein van de “Danceparade”. Nam wat foto’s van de beveiliging, althans hoe ze het hadden opgelost met vuilniswagens. Om vervolgens door te lopen naar de ingang van het festvalterrein. Met vriendelijke woorden ging er een bord boven de ingang met grote letters “Welkom”. Je kan het terrein alleen op via de hoofdingang waar rijen zijn gemaakt met hekken en waar iedereen wordt bekeken, inclusief tassen e.d. Sloot mij aan en ging keurig in de rij staan tot ik aan de beurt was om eventueel gefouilleerd te worden. Maar op het moment dat ik aan de beurt was………”Ho…..U mag er niet in”. Nu ben ik best wel oud voor een dancefeest, maar dit had ik nog nooit meegemaakt of verwacht. Dus keek ik verbaasd. Hoezo niet; was mijn vraag. U hebt, zo te zien nogal professionele fotocamera’s bij u en dan mag u er niet in. Ik ging nog verbaasder kijken. Hoezo niet ? Ik had bijna gezegd en zit heus geen bom in, maar dat is tegenwoordig niet zo handig, dus dat liet ik maar achterwege. Maar de reden van de weigering was een heel andere. Heeft U een perskaart. Nee die heb ik niet. Nou, ik kom alleen even wat foto’s maken en dan ga ik weer, was mijn onschuldige antwoord. Neee ik mocht er niet in want er waren op andere jaren fotografen geweest die confronterende foto’s hadden gemaakt van de bezoekers. Ohwww…….keek ik toch enigszins verbaasd. En daarom mag ik er dus niet in ? Op dat moment was voor mij ook elke discussie onmogelijk omdat ik mijn lachen moest onderdrukken. De meneer die mij tegen hield en wilde ik niet uitlachen, want hij deed ook zijn werk. Heb dus lachend en hoofdschuddend het terrein maar verlaten. Maar nu komt het grootste lachmoment. Van die duizend of vijfhonderd mensen die inmiddels daar wel het terrein op mochten had waarschijnlijk 90 % een mobieltje bij zich, en daarvan zijn er waarschijnlijk 85% uitgerust met een redelijke camera en jawel, waarmee je confronterende foto;s kan maken. En ik, mocht daarom het terrein niet op. Hoe krom kunnen regels worden toegepast. Maar eigenlijk nog erger. Kennelijk gebeuren er op het terrein dingen die het daglicht dus kennelijk niet kunnen verdragen. Je zou haast gaan denken, moeten zulke feesten dan nog wel doorgaan. Of nog erger Moeders hou je kinderen thuis. Maar dat laatste gaat waarschijnlijk nooit lukken. 🙂